ისტორიაში პირველად, საქართველო უეფას 21 წლამდელთა ევროპის ჩემპიონატს უმასპინძლებს. თბილისსა და ბათუმში გადანაწილდება ორი ჯგუფი, A და B, ხოლო C და D ჯგუფები – თანამასპინძელ რუმინეთში.
საქართველოს ახალგაზრდული ნაკრები A ჯგუფში მოხვდა, შესაბამისად, თბილისში, მიხეილ მესხის სახელობის სტადიონსა და დინამო არენაზე ჩაატარებს ჯგუფური ეტაპის შეხვედრებს.
საქართველო V პორტუგალია [21 ივნისი, 20:00];
საქართველო V ბელგია [24 ივნისი, 20:00];
ნიდერლანდები V საქართველო [27 ივნისი, 20:00].
ფაქტობრივად, ერთი კვირის ინტერვალში საქართველოს U21 ნაკრებს სამ ევროპულ საფეხბურთო გრანდთან დაპირისპირება მოუწევს. სამი გამორჩეულად ძლიერი ნაკრები და საქართველო – იმის გათვალისწინებით, რომ ჩვენს მიწაზე ჩვენსავე მაყურებლის წინაშე გვიწევს ასპარეზობა, A ჯუფი თამამად შეგვიძლია მივიჩნიოთ „სიკვდილის ჯგუფად“.
ამ დროისთვის უკვე ცნობილია ჩვენი უშუალო მეტოქეების გაფართოებული შემადგენლობები და წინასწარვე შეგვიძლია საუბარი მათი ძლიერი და სუსტი მხარეების შესახებ:
პორტუგალია
ჩვენს პირველ მეტოქესთან არც თუ კარგი მოგონება გვაკავშირებს – ცხრა თვის წინ პორტუგალიაში გამართულ ამხანაგურ შეხვედრაში დავმარცხდით 4-1. ვინ იცის, ეს შედეგი და მეხსიერება უარყოფითად მოუბრუნდეს პორტუგალიის U21 წლამდე ნაკრებს და მის მთავარ მწვრთნელს, რუი ჟორჟეს.
მათ შემადგენლობაზე, პირველ რიგში, იმის თქმა შეიძლება, რომ ბევრად უფრო ძლიერი და საშიში შეიძლებოდა ყოფილიყო. მაგალითად, შემადგენლობაში არაა ბენფიკას 21 წლის ცენტრალური თავდამსხმელი, გონსალო რამოსი – ადამიანი, რომელმაც მსოფლიო ჩემპიონატის მერვედფინალში კრიშტიანო რონალდო დასვა სკამზე და შვეიცარიის წინააღმდეგ სამი გოლის გატანა მოახერხა. გუნდს ვერ დაეხმარება პსჟ-ს 20 წლის მარჯვენა მცველი, ნინო მენდეშიც, რომელიც სერიოზული ძალა იქნებოდა ყველგან – დაცვაშიც და შეტევაშიც.
მიუხედავად დანაკლისისა, პორტუგალიის ახალგაზრდულ ნაკრებში მაინც მოიძებნება რამდენიმე გამორჩეულად კარგი ფეხბურთელი. მათ შორის აღასანიშნავია შეტევითი პოტენციალი და ვულვერჰემპტონის ვინგერი, პედრო ნეტუ და მარსელის ოლიმპიკის თავდამსხმელი, ვიტინია.
ნებისმიერ შემთხვევაში, პორტუგალიური ფეხბურთი არის ბრენდი, რომელიც ყველა ასაკობრივ ნაკრებში ანგარიშგასაწევ შემადგენლობას კრავს – სწრაფი, ტექნიკური და მძლავრი ფეხბურთი.
ბელგია
ესაა ქვეყანა, რომლის ეროვნულ საფეხბურთო ნაკრებშიც მძიმედ, მაგრამ მაინც მიმდინარეობს თაობათა ცვლა. დე ბრუინმა, ლუკაკუმ, კომპანიმ, კურტუამ და ამ ოქროს თაობად წოდებულმა ნაკადმა ვერაფერი მოიგო. ფაქტია, რომ პროცესი დაწყებულია და ისიც ფაქტია, რომ განსაკუთრებული ყურადღება ეთმობა ასაკობრივ ნაკრებებს, ყველაზე უფრო კი ჯეკი მატეისენის U21 ნაკრებს.
მათი შემადგენლობის თითქმის ყველა ფეხბურთელი ბელგიის უმაღლეს ლიგაში ასპარეზობს, გამონაკლისია ქერა ბელგიელი შემტევი ნახევარმცველი (არა დე ბრუინი), შარლ დეკეტელარი. ბრიუგედან მილანში ტრანსფერი და არც თუ წარმატებული სეზონი მის კარიერულ წინსვლას ეჭვქვეშ აყენებს, თუმცა ის საკუთარი ქვეყნის ახალგაზრდული ნაკრების გამოკვეთილი ლიდერია და თუკი სადმე რაიმეს დამტკიცება სურს, არ არსებობს უკეთესი ასპარეზი, ვიდრე ცუდი სეზონის ბოლოს პრესტიჟული სანაკრებო ტურნირია. ამ ბიჭს ფეხბურთის თამაში შეუძლია, ეს ჩვენ ნანახი გვაქვს, შესაბამისად, მთავარი ძალა და საფრთხეც ის იქნება.
გარდა შარლისა, ნაკრებში ბევრი საინტერესო და პერსპექტიული ფეხბურთელი მოჩანს, რომელთაგან სულ მინიმუმ დისციპლინირებულ და სისტემურად გამართულ ფეხბურთს უნდა ველოდოთ, დანარჩენი კი უშუალოდ პროცესში გარემოფაქტორებთან მიმართებით გამოჩნდება.
ნიდერლანდები
ალბათ, ყველაზე საინტერესო და მრავალმხრივი ნაკრები, ერედივიზიონის ლამის ახალგაზრდული ოლსტარი – აიაქსის, ფეინოორდის, ალკმაარის ყველა იმედი ერთად. მაინც ცალკე უნდა ითქვას აიაქსის ფეხბურთელებზე, კენეტ ტეილორსა და ბრაიან ბობიზე. სავარაუდოა, რომ სწორედ ამ ორ მოთამაშეზე დაშენდება შეტევითი ტაქტიკები და გუნდის საერთო ბალანსი. რაიან გრავენბერხიც აქაა, ყოფილი აიაქსელი, ამჟამად მიუნხენის ბაიერნის სათადარიგო ცენტრალური ნახევარმცველი.
ნაკრებში არაა არცერთი ფეხბურთელი პსვ ეინდჰოვენიდან, არადა შეიძლებოდა ყოფილიყო ერთი და თან ის ერთი, რომელიც 19 გოლით გახდა ერედივიზიონის ბომბარდირი, პლუს გააკეთა 11 საგოლე გადაცემაც – ხავი სიმონსს ნიდერლანდების მთავარ ნაკრებში დაუძახეს.
უნდა ითქვას ისიც, რომ ლევერკუზენის ბაიერის მარჯვენა მცველმა, ჯერემი ფრიპონგმა მუნდიალის მერე აღარ მოინდომა ახალგაზრდულ ნაკრებში თამაში.
საქართველო
საქართველოში იმავე პრობლემას, ანუ თამაშის სურვილის ნაკლებობას ნამდვილად არ უჩივიან ფეხბურთელები, თუმცა საფეხბურთო კალენდრის არაპროპორციულმა დადგენამ უცნაური დილემა გაგვიჩინა:
გიორგი მამარდაშვილი, ზურიკო დავითაშვილი, გიორგი გოჩოლეიშვილი, ირაკლი აზაროვი – ეს იმ ფეხბურთელების სიაა, რომლებიც საკმაო ხანია, რეგულარულად თამაშობენ ეროვნულ გუნდში, ასევე აკმაყოფილებენ ასაკობრივ კატეგორიას, ითამაშონ U21 ნაკრებშიც.
კვიპროსი V საქართველო [17 ივნისი, 22:45]
შოტლანდია V საქართველო [20 ივნისი, 22:45]
ორი სანაკრებო მატჩი, რომელიც, ფაქტობრივად, ევროპის ახალგაზრდული ჩემპიონატის პარალელურად იმართება. სავარაუდოა, რომ მეორე სანაკრებო შეხვედრის, ანუ 20 ივნისის შემდეგ ხსენებული ფეხბურთელები შეუერთდნენ უკვე ახალგაზრდულს და მეორე შეხვედრაში, 4 დღეში, ანუ 24 ივნისს მიიღონ მონაწილეობა.
ეს ვერსია კალენდარული პროპორციებით გამართულია, თუმცა მეორეა ამ ფეხბურთელდა ფიზიკური მზაობა:
გიორგი მამარდაშვილი, რომელმაც ლალიგის აბსოლუტურად ყველა მატჩში მიიღო მონაწილეობა და პირდაპირი თუ გადატანითი მნიშვნელობით, საკუთარი ხელებით დატოვა ვალენსია ესპანეთის უმაღლეს ლიგაში;
დატვრითული სეზონის შემდეგ, სანაკრებო შეკრება და ორი სანაკრებო მატჩი ეროვნულ გუნდში, მერე შეკრების ცვლა და კიდევ ორი მატჩშის თამაში ახალგაზრდულ ევროპის ჩემპიონატზე – გასაგებია, რომ რთულია, მაგრამ არა – შეუძლებელი.
რთული, მაგრამ არა შეუძლებელი მისიის შესრულების შემთხვევაში საქართველოს U21 ნაკრები ავტომატურად იქცევა ჯგუფის ერთ-ერთ ფავორიტად, ამას ვარაუდობენ ჩვენი მეტოქეების მედიაში და იმავეს ვფიქრობთ ჩვენც, ეროვნული ნაკრების გულშემატკივრები.
ავტორი: გიორგი ყორღანაშვილი