საქართველოს U21 ნაკრების ევროპის ახალგაზრდულ ჩემპიონატზე ასპარეზობამ ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა. ტურნირის თანამასპინძლის სტატუსის გამო მოპოვებული ფინალური ეტაპის საგზური მაქსიმალურად გამოვიყენეთ და დავარწმუნეთ ყველა (პირველ რიგში, საკუთარი გულშემატკივრები), რომ ქართული ფეხბურთის მომავალი ნათელია.
რამაზ სვანაძის გუნდი უძლიერეს ჯგუფში მოხვდა: პორტუგალია, ნიდერლანდები, ბელგია და ჩვენ – თავიდანვე სიკვდილის ჯგუფად შეირაცხა. მოვახერხეთ და პირველი ადგილით გავედით მომდევნო ეტაპზე, ევროპის ახალგაზრდული ჩემპიონატის მეოთხედფინალში:
სულ 3 ჯგუფური შეხვედრიდან 1 მოვიგეთ, 2 კი ფრედ დავასრულეთ; ჯამში 5 ქულას მოვუყარეთ თავი; გავიტანეთ 5 გოლი და გავუშვით 3 – სრულიად დამსახურებული პირველი ადგილით შევხვდით მეოთხედფინალურ სტადიაზე ისრაელის ნაკრებს.
ამ მატჩზე ძირითად და დამატებით დროშიც არ გაგვიშვია გოლი, თუმცა ჩვენც ვერ მოვახერხეთ გატანა და საბოლოოდ დასანანად დავმარცხდით პენალტების სერიაში. საბოლოოდ იმის თქმა შეგვიძლია, რომ ევროპის ახალგაზრდულ ჩემპიონატში არცერთი თამაში არ წაგვიგია და გოლების დადებითი ბალანსით (+2) ღირსეულად დავტოვეთ ტურნირი საფეხბურთო ლატარიაში მარცხის გამო.
აიღე საგულშემატკივრო ბარათი
საქართველო U21 – 4 მატჩი; 3 ფრე; 1 მოგება; 5 გატანილი გოლი; 3 გაშვებული გოლი.
გარდა ზოგადი სტატისტიკისა, ჩვენთვის საინტერესოა კონკრეტული ფეხბურთელები და სათამაშო რგოლები, ახალი საინტერესო მოთამაშეები, რომლებიც ამ ტურნირის წყალობით უფრო მეტად გამოჩნდნენ, დავინახეთ გულშემატკივრებმაც და დარწმუნებულები ვართ, რომ დაინახეს ევროპული საფეხბურთო კლუბების სკაუტებმაც. რამდენიმე მნიშვნელოვანი მოთამაშისა და მათი სტატისტიკის მიმოხილვა ჩვენს განწყობას თეორიულ საფუძველს აძლევს და წინასწარ მოლოდინებს ამართლებს:
მეკარე
დავიწყოთ მეკარის პოზიციით, სადაც სულ 2 ფეხბურთელი გამოიცადა – ლუკა კუტალაძე და გიორგი მამარდაშვილი. სანამ მამარდა ეროვნული ნაკრების თამაშებიდან დაბრუნდებოდა, პირველ შეხვედრაში სწორედ ლუკა ცვლიდა:
ლუკა კუტალაძე V პორტუგალია U21 – მშრალად შენახული კარი; 4 სეივი; დამაჯერებელი ფეხით თამაში. მან თავის მისიას იდეალურად გაართვა თავი და მაღალი (7.8) შეფასებაც დაიმსახურა.
რაც შეეხება მამარდას, მან ტურნირზე სულ 10 სეივი გააკეთა, ყველაზე მნიშვნელოვან შეხვედრაში კი (V ისრაელი U21) ჩვენი გუნდიდან იყო უდავოდ საუკეთესო (8.2).
დაცვა
აუცილებლად უნდა გამოვყოთ ჩვენი დაცვის ორგანიზებულობა და სისტემურობა – 5-4-1 ტაქტიკაში 3 ცენტრალური მცველი, დაცვის ტრიო (გელაშვილი – საზონოვი – კალანდაძე), რომელმაც ლამის მთელი ტურნირი შეუცვლელად ითამაშა და წარმატების ერთ-ერთი მთავარი ინდიკატორიც კი იყო.
საბა საზონოვი 4 თამაში (398 წთ.) – 1 გოლი; 17 გამოტანა საკუთარი საჯარიმოდან; 14 მოგებული ორთაბრძოლა; 8 ვარდნა; 8 ჩაჭრა.
ივა გელაშვილი 4 თამაში (308 წთ.) – 23 გამოტანა საკუთარი საჯარიმოდან; 10 მოგებული ორთაბრძოლა; 3 ვარდნა; 4 ჩაჭრა.
ალექსანდრე კალანდაძე 4 თამაში (398 წთ.) – 13 გამოტანა საკუთარი საჯარიმოდან; 20 მოგებული ორთაბრძოლა; 9 ვარდნა; 3 ჩაჭრა.
მართლაც გამორჩეული ტურნირი ჰქონდა საბა საზონოვს (ერთხელ ტურის სიმბოლურშიც მოხვდა), თუმცა კალანდაძემ და გელაშვილმაც დაამტკიცეს, რომ მათ მაღალი სათამაშო ინტელექტი და შესანიშნავი თავდაცვის უნარები აქვთ.
უნდა ვახსენოთ საბა ხვადაგიანიც, ძალიან კარგი მცველი, რომელმაც ერთდროულად ორ პოზიციაზე (ცენტრალურ ტრიოში მარჯვენა მცველად და მარცხენა მცველად) ითამაშა და ორივე შემთხვევაში იყო დამაჯერებელი.
რაც შეეხება ეროვნული ნაკრების ორ მცველს, ირაკლი აზაროვსა და გიორგი გოჩოლეიშვილს, ჩვენ მათი შესაძლებლობები უკვე კარგად ვიცოდით, ჩვენთვის ისიც ცნობილი იყო, რომ ირაკლისა და გიორგის სათამაშო სტილი და უნარები სრულად გამოხატავს თანამედროვე ფლანგის მცველის ტიპს. ამიტომაც უფრო საინტერესო მათი შეტევაში ჩართულობისა და გამამწვავებელი მოქმედებების სტატისტიკაა:
ირაკლი აზაროვი – 5 გამამწვავებელი პასი; 5 წარმატებული დრიბლინგი.
გიორგი გოჩოლეიშვილი – 3 გამამწვავებელი პასი; 3 წარმატებული დრიბლინგი.
შესაძლოა, უფრო დიდი მოლოდინი არსებობდა, თუმცა ნუ დაგვავიწყდება, რომ ეს ის ფეხბურთელები არიან, რომლებიც ეროვნულ ნაკრებს ჯერ კვიპროსში, მერე კი შოტლანდიაში გაჰყვნენ, ბოლოს თბილისში დაბრუნდნენ და ტურნირში ლამის პირდაპირ აეროპორტიდან ჩაერთნენ. ნებისმიერ შემთხვევაში, ევროპის ახალგაზრდული ჩემპიონატი დადებითად შეიძლება შეფასდეს და ძალიან კარგ გამოცდილებად ჩაიწეროს მათ საფეხბურთო ბიოგრაფიაში.
ნახევარდაცვა
პირველ რიგში, უნდა ვახსენოთ საყრდენ ზონაში მოქმედი ფეხბურთელები – ანზორ მექვაბიშვილი (კაპიტანი), ნიკა გაგნიძე და ლუკა გაგნიძე. მათგან მხოლოდ კაპიტანმა ითამაშა შეუცვლელად, დანარჩენ შემთხვევაში იყო მუდმივი როტაცია და ძალიან სამწუხარო ტრავმა (ნ. გაგნიძე მეორე შეხვედრაში ბელგიის წინააღმდეგ) , რომელმაც ნახევარდაცვის სქემებში დიდი დირექტივები შეიტანა რამაზ სვანაძისთვის.
ნახევარმცველების შემთხვევაში რამდენიმე საშუალო სტატისტიკა მოვიშველიოთ:
ანზორ მექვაბიშვილი 4 მატჩი (668 წთ.) – 45.8 პასი საშუალოდ (92% სიზუსტე); 1.3 გამამწვავებელი პასი; 1.8 ვარდნა; 3.8 ჩაჭრა.
ნიკა გაგნიძე 2 მატჩი (116 წთ.) – 22.5 პასი საშუალოდ (96% სიზუსტე); 0 გამამწვავებელი პასი; 1.5 ვარდნა; 1 ჩაჭრა.
ლუკა გაგნიძე 3 მატჩი (186 წთ.) – 30.0 პასი საშუალოდ (91% სიზუსტე); 0 გამამწვავებელი პასი; 1.3 ვარდნა; 2.0 ჩაჭრა.
მათი პასების სიზუსტე 90+ ნიშნულს სცდება, ანუ ძალიან კარგ მაჩვენებლად შეიძლება შეფასდეს, თუმცა დაბალი ციფრებია გამამწვავებელი პასების გრაფაში. მართალია, სულ 78 წუთი ითამაშა კიდევ ერთმა საყრდენმა, ნოდარ ლომინაძემ, თუმცა რამდენჯერაც ის მოედანზე შემოვიდა, საყრდენი ზონის დაცვითი არეალი ძალიან კარგად ამოავსო.
გადავიდეთ შემტევ ნახევარმცველებზე – ზურიკო დავითაშვილი და გიორგი წიტაიშვილი. ეს ის ორი ვინგერია, რომელთაგანაც ფლანგის მცველებთან ერთად საქართველოს U21-ის შეტევებში ძირითადი საფრთხე მოდიოდა:
ზურიკო დავითაშვილი 4 მატჩი (324 წთ.) – 1 გოლი; 2.5 დარტყმა კარისკენ საშუალოდ (0.8 კარში); 1.3 გამამწვავებელი პასი; 3.5 წარმატებული დრიბლინგი (74%).
გიორგი წიტაიშვილი 4 მატჩი (234 წთ.) – 1 გოლი; 2 საგოლე გადაცემა; 0.5 დარტყმა კარისკენ საშუალოდ (0.3 კარში); 0.8 გამამწვავებელი პასი; 1.3 წარმატებული დრიბლინგი (71%).
ზურიკოსაც ეროვნული ნაკრების თამაშებზე ფრენა და მერე დედაქალაქში დაბრუნება მოუწია, მიუხედავად ამისა, რამაზ სვანაძის გუნდში ერთ-ერთი საუკეთესო იყო. წიტა კი ცუდ ფიზიკურ კონდიციებში იმყოფებოდა არც თუ კარგი საკლუბო სეზონის გამო, თუმცა შესანიშნავი ტურნირი ჰქონდა (3 საგოლე კონტრიბუცია!). სულ ახლახან გავიგეთ ისიც, რომ ახალ სეზონში ის დინამო ბათუმის წევრი გახდება.
შედარებით ნაკლები დრო მიეცა იმავე პოზიციაზე მოთამაშე გიორგი მოისწრაფიშვილს, თუმცა გვახსოვს მისი ძალიან კარგი შემოსვლა ისრაელის U21 ნაკრებთან და რამდენიმე დასამახსოვრებელი ეპიზოდი ნახევარდაცვისა და შეტევის ზონებში.
თავდასხმა
გვახსოვს ტურნირის დაწყებამდე რამდენიმე დღით ადრე ჟორჟ მიქაუტაძისა და ხვიჩა კვარაცხელიას ოფიციალური განცხადებები, რომ ისინი მძიმე საკლუბო სეზონის გამო, სამწუხაროდ, ვერ შეძლებდნენ ჩვენი ნაკრების დახმარებას. ვინ იცის, სწორედ ამ ფაქტორმა განაპირობა ის, რომ ჩვენ ჩვენი თვალით ვიხილეთ და გავიცანით ძალიან საინტერესო თავდამსხმელი, კლასიკური 9-იანის აღნაგობის ტიპის, ფიზიკურ ორთაბრძოლებში მუდმივად ჩართული – გიორგი გაგუა. მან, ფაქტობრივად, შეუცვლელად ჩაატარა მთელი ევროპის ჩემპიონატი, ბოლოს უკვე დაღლილობაც ეტყობოდა, თუმცა საბოლოო ჯამში ერთმნიშვნელოვნად კარგი ტურნირი გამოუვიდა:
გიორგი გაგუა 4 მატჩი (380 წთ.) – 1 გოლი; 1.8 დარტყმა კარისკენ საშუალოდ (0.3 კარში); 5.5 მოგებული ორთაბრძოლა (45%).
სტატისტიკაში არ გამოჩნდა მისი გაუჩერებელი და დაუღალავი მოძრაობა, რომელიც მუდმივ დისკომფორტში ამყოფებდა მეტოქის მცველებს. ისტორიული მნიშვნელობისაა მისი ერთადერთი გატანილი გოლი, რომელიც საქართველოს ფეხბურთის ისტორიაში პირველი გოლია ასეთი რანგის საერთაშორისო ტურნირის ფინალურ ეტაპზე.
ასევე გადამწყვეტი მნიშვნელობის გოლი გაიტანა გიორგი გულიაშვილმა (V ბელგია U21), ჩვენმა სათადარიგო თავდამსხმელმა, რომლის მოედანზე შემოსვლასაც სულ იმედიანად ვუყურებდით, მას ახალი სისხლი, ახალი ენერგია შემოჰქონდა ჩვენს შეტევებში.
საბოლოო შედეგი, სტატისტიკა თუ ზოგადი განწყობა – ყველაფერი მიუთითებს ერთ რამეზე, რომ ეს იყო მხოლოდ დასაწყისი! დებიუტანტი ქვეყნის გამოსვლა ევროპის ახალგაზრდულ ჩემპიონატზე, გამართული და წაუგებელი ფეხბურთი, რომელიც გვაძლევს უკეთესი მომავლის იმედს.
ავტორი: გიორგი ყორღანაშვილი