2024 წლის 21 და 26 მარტი – ორი საფეხბურთო თარიღი დამოუკიდებელი საქართველოს ისტორიაში, რომლებსაც აღარასდროს დავივიწყებთ. ამ ორმა დღემ მთელი საქართველო გაგვაერთიანა – ჯერ გვანერვიულა, მერე კი პირველად განგვაცდევინა ის უდიდესი სიხარული, რაც საყვარელი საფეხბურთო ნაკრების დიდ საფეხბურთო ფორუმზე გასვლა ნიშნავს.
საქართველო VS ლუქსემბურგი 2-0
საქართველო VS საბერძნეთი 0-0 (პენალტების სერია 4-2)
ერთა ლიგის ნახევარფინალსა და ფინალს ბევრი ეპიზოდური გმირი ჰყავს: ლუქსემბურგთან უდავოდ საუკეთესო იყო ორი გატანილი გოლის ავტორი, ბუდუ ზივზივაძე; ასევე ცენტრალურ ზონაში მთელი თამაშის განმავლობაში გამორჩეული იყო გიორგი ჩაკვეტაძე; ხვიჩა კვარაცხელიას არყოფნაში ჩვენი მარცხენა ფლანგის შეტევითი და დაცვითი ზონები შესანიშნავად აითვისა ლევან შენგელიამ; საბერძნეთთან ფინალურ მატჩში კი ნაკრების საყრდენი ნახევარმცველის, გიორგი ქოჩორაშვილისა და ჩვენი მეკარის, გიორგი მამარდაშვილის კანდიდატების დაყენება შეიძლება MVP-ის ტიტულისთვის.
თუმცა ფრანგი სპეციალისტის, ვილი სანიოლის გაწვრთნილ საქართველოს ეროვნულ ნაკრებს ერთი რამ აშკარად გამოარჩევს: თითოეული ფეხბურთელი კონცენტრირებულად თავის საქმეში და გუნდთან მიმართებით არის MVP. ყველას თავისი წარსული აქვს, საკლუბო კარიერა, ოჯახი, საფიქრალი; ნაკრების მაისურით კი ყველა ერთი ოჯახია.
გიორგი მამარდაშვილი
ის პირველია, რომელმაც მოჯადოებული წრე გაარღვია და ქართული კლუბიდან პირდაპირ ევროპულ გრანდში აღმოჩნდა; დღეს ის ლა ლიგის ერთ-ერთი საუკეთესო მეკარეა და ისე არ გადის სატრანსფერო ფანჯარა, მამარდა რომელიმე გრანდს არ დაუკავშირონ. დამაჯერებლობის ეტალონი, რომელმაც საკვალიფიკაციო ეტაპის გადამწყვეტ ორ მატჩში არ გაუშვა არცერთი გოლი და პენალტების სერიაშიც ყველაზე მნიშვნელოვანი, პირველი დარტყმა მოიგერია და დამუხტა კიდეც ჩვენი ფეხბურთელები.
ლევან შენგელია
მან მოახერხა და ლუქსემბურგთან თამაშისას ხვიჩა კვარაცხელია ისე ღირსეულად შეცვალა, რომ კვარას არყოფნას ნაკრების თამაში არ დაუზიანებია. კარგი იყო ფინალურ მატჩშიც, თუმცა მძიმე ტრავმა მიიღო და იძულებითი ცვლილებით დატოვა მოედანი. თავის დროზე ლევანზე დიდ იმედებს ამყარებდნენ, მერე ჰქონდა უეცარი დაღმასვლა, ნაკრების შემადგენლობიდანაც გაქრა, თუმცა მოინდომა, დაელოდა თავის შანსს და საუკეთესო დროს გამოავლინა თავი.
სოლომონ კვერკველია – გურამ კაშია – ლაშა დვალი
ეს სამი ფეხბურთელი უკვე ყველგან ერთად უნდა ვახსენოთ; სამმცველიან ტაქტიკაში უდიდესი მნიშვნელობა აქვს მცველებს შორის კომუნიკაციას, ქიმიას, გადაზღვევას, რაც, ფაქტობრივად, უშეცდომოდ გააკეთა ამ სამეულმა. გამოცდილებამ მოიტანა შედეგი და სამი ტანმაღალი მცველი ამ ორ თამაშში (სულ 210 წუთში) გაუვალი აღმოჩნდა ჩვენი მეტოქეებისთვის. ლაშამ ერთ-ერთი გადამწყვეტი პენალტიც კი გაიტანა სერიაში. ბოლოს მაინც ცალკე ვახსენოთ ჩვენი კაპიტანი: გუ-რამ კა-ში-ა, გურამ კაშია!
ოთარ კაკაბაძე
ოთოც, ლევანის მსგავსად, ბოლო ორი წლის განმავლობაში ებრძოდა ტრავმებს, ეძებდა შესაბამის კლუბს და საკუთარ თავს ხელახლა, თუმცა მანაც მოახერხა დაბრუნება ყველაზე საჭირო დროს და საკუთარ გამოცდილებაზე დაყრდნობით, მთლიანი მარჯვენა ფლანგი წარმატებით აითვისა.
გიორგი ქოჩორაშვილი – ოთარ კიტეიშვილი
მცველების მსგავსად, საყრდენ ზონაში მოქმედი დუოც განუყრელი გახდა. ფაქტობრივად, დაუღალავი ორი ფეხბურთელი, რომელიც იყო ყველგან, მინდვრის ნებისმიერ მონაკვეთზე იბრძოდა ბოლომდე. კიტე საკუთარი კომფორტის ზონიდან ხშირად გამოდიოდა და ქოჩორასთან სინქრონში ცვლიდა პოზიციას საყრდენ და ცენტრალურ ნახევარდაცვით მონაკვეთებში. ქოჩორა კი აბსოლუტური მანქანა აღმოჩნდა – ფინალში შეუსვენებლად ირბინა 120 წუთი, მერე კი პირველი და აუღებელი პენალტიც დაარტყა მარჯვენა მაღალ კუთხეში.
გიორგი ჩაკვეტაძე
ჩაკვე ის ფეხბურთელია, რომელმაც საქართველოს სვლა ერთა ლიგაზე დაიწყო და გადამწყვეტ ფაზაშიც ერთ-ერთი მთავარი როლი შეასრულა. უჭკვიანესი და ძალიან ელეგანტური ფეხბურთელი, რომელმაც კარიერის ამ ეტაპზე პოზიცია შეიცვალა და მარცხენა ფლანგიდან ცენტრში, 10-იანზე გადმოინაცვლა და აგრძელებს ჩვენს გაოცებას საოცარი საფეხბურთო ხედვით, პასებით, ხასიათით.
ხვიჩა კვარაცხელია
ჩვენი ნაკრების მთავარი ვარსკვლავი, რომელმაც გამოტოვა ნახევარფინალი, დაბრუნდა ფინალში და იყო ნამდვილი ლიდერი. შევეჩვიეთ, რომ მას მინიმუმ 2 მეტოქე ფეხბურთელი დაჰყვება, განსაკუთრებით ხისტად და აგრესიულად თამაშობენ მის წინააღმდეგ, თუმცა ეს თავად ხვიჩამ იცის ყველაზე უკეთ. ფინალურ მატჩშიც ბერძენთა დაცვის სამმა ფეხბურთელმა დაიმსახურა ყვითელი ბარათი. ხვიჩამ თავის საქმე ზუსტად ისე შეასრულა, როგორც ლიდერს შეეფერებოდა. მთელი თამაში იბრძოდა, მომენტიდან მომენტამდე საუკეთესოსთვის ხარჯავდა თავს, ესაუბრებოდა მსაჯს, ამხნევებდა საკუთარ ფეხბურთელებს – ხვიჩა სუპერვარსკვლავია და ამაში ახალი უკვე დიდი ხანია, არაფერია.
ბუდუ ზივზივაძე
კი, ბუდუმ ორი გოლი შეაგდო ლუქსემბურგთან, სწორად ითვისებდა სივრცეებს ორივე შეხვედრაში, ათავისუფლებდა თანაგუნდელებს ცენტრალურ ზონაში, პასებს ანაწილებდა, საჰაერო ორთაბრძოლებში შედიოდა, თუმცა არასდროს დაგვავიწყდება მომენტი, როდესაც ბუდუ თავით წავიდა იმ ბურთზე, სადაც ფეხით შესვლაც კი სახიფათო იქნებოდა. ეს ერთი კონკრეტული მომენტი მთლიან სურათს გვაძლევს – ბუდუ მაგარი კაცია!
გიორგი მიქაუტაძე
ჟორჟი კარგი იყო ჯერ ცრუ ცხრიანის, მერე კი ცხრიანის პოზიციაზე – მოძრავი, სრულიად თანამედროვე ცენტრალური თავდამსხმელი, ჩვენი ნაკრების მომავალი მეგოლე, რომელმაც ნახევარფინალის ყველაზე გადამწყვეტ მომენტში მოპოვებული ჯარიმით გვიხსნა გოლისგან საკუთარ კარში.
უნდა ვახსენოთ: გიორგი წიტაიშვილი, რომელმაც ორივე შეხვედრაში ძალიან კარგად შეცვალა ლევან შენგელია, საბერძნეთთან დამატებით ტაიმში კი ერთ მომენტში ისე აფეთქდა, 5 მეტოქეში შეძვრა და ერთ-ერთი ყველაზე დასამახსოვრებელი ეპიზოდიც გვაჩუქა. დაბრუნებული კაპიტანი, ჯაბა კანკავა, რომელმაც დამატებითი სული გააჩინა როგორც მინდორზე, ისე მინდორს მიღმა. ნიკა კვეკვესკირი, ძალიან გამოცდილი ფეხბურთელი, რომელიც ორივე შეხვედრაში ჩაერთო თამაშში, სულ ბოლო დარტყმა და ისტორიული შედეგის გაფორმებაც მასზე იყო.
შეგვიძლია ვახსენოთ აბსოლუტურად ყველა ფეხბურთელი; როგორც აღვნიშნეთ, ესაა ამ ნაკრების მთავარი ძალა – ინდივიდუალური და ერთიანი ძალა. გარდა მარტის თამაშებისთვის გამოძახებული ფეხბურთელებისა, კიდევ არის ნაკრების რამდენიმე ძალიან ღირსეული კანდიდატი, რომელიც მომავალში დაელოდება თავის შანსს.
ჩვენმა საფეხბურთო ნაკრებმა მაგალითის ძალა შეიძინა და შექმნა რამდენიმე ინდივიდუალური და განსხვავებული პარადიგმა და დაგვანახა, თუ რა მნიშვნელობა აქვს შრომას, წინსვლას, არდანებებას – არ გაჩერდე, ზღაპრის ბოლო კეთილია!
ავტორი: გიორგი ყორღანაშვილი