მხოლოდ ერთეულებს თუ ჰქონიათ იმის შესაძლებლობა, ველურ, გაუკვალავ ბუნებაში სრიალის ბედნიერება გამოეცადათ. მართალია, მოწესრიგებულ სათხილამურო ტრასებზე სრიალიც უდიდესი სიამოვნებაა, თუმცა სრულიად განსხვავებული განცდაა, როცა იმ ადგილებში მიიკვლევ გზას, სადაც აქამდე არავის დაუდგამს ფეხი. სწორედ მსგავსი, შთამბეჭდავი და გამბედავი მარშრუტით დაამახსოვრა თავი მახო გიგანმა მთელ ქვეყანას, როდესაც თეთნულდის მწვერვალიდან თხილამურებით დაეშვა.
დაშვება თეთნულდიდან
თეთნულდის ფერდობზე დაშვების ვიდეო მალევე გახდა პოპულარული, თუმცა მახოს ვიდეოები აქამდეც ხშირად გავრცელებულა ინტერნეტში. მისმა ექსტრემალურმა, თუმცა თავდაჯერებულმა მოგზაურობებმა აჩვენა, რომ ქართული მთები ფრირაიდისთვის უნიკალურ შესაძლებლობებს იძლევა, თუკი საკმარისი გამოცდილება და პროფესიონალიზმი გაქვს. როგორც მახო იხსენებს, იმ დღეს, როცა თეთნულდის მწვერვალისკენ იმ მიზნით მიიწევდა, რომ 3540 მეტრის სიმაღლიდან დაშვებულიყო, კარგად იყო წინასწარ მომზადებული.
,,იმ დღეს, როდესაც თეთნულდიდან ჩამოვსრიალდი, უკვე სეზონის ბოლო იყო. მთელი ზამთარი ყოველდღიურად მქონდა მთასთან შეხება, შესაბამისად, ფიზიკურად და ფსიქოლოგიურად კარგად ვიყავი მომზადებული. რთულია იმის გადმოცემა, თუ რას ვგრძნობ მაშინ, როდესაც მთაზე ავდივარ და სასრიალოდ ვემზადები. ყოველი ახალი ადგილიდან ჩამოსრიალება ისეთი შთაბეჭდილებითა და შეგრძნებებითაა სავსე, თითქოს ეს სიამოვნება პირველად განვიცადე.”
პროფესია – მოთხილამურე
მახო 5 წლიდან თხილამურებზე დგას, ბოლო 15 წელიწადია კი პრაქტიკულად ყოველდღე სრიალებს. ზაფხულის ცხელ დღეებშიც კი სულ უფროდაუფრო მაღლა მიიწევს და ისეთ ადგილებს ეძებს, სადაც თოვლის საფარი ჯერ ისევ შემორჩენილია. სტუდენტობისას თავდაპირველად სათხილამურო კურორტზე დაიწყო მაშველად მუშაობა, შემდეგ მეზვავე მაშველი გახდა, ამის პარალელურად კი სათავგადასავლო ტურიზმის სკოლაში ჩაირიცხა და სათხილამურო გამყოლის პროფესიაც შეისწავლა.
მახოს მშობლიური მხარე სვანეთია – თვალუწვდენელი თოვლიანი მთებია მისი სახლი, სადაც თავს ყველაზე თავისუფლად გრძნობს. სვანეთში გატარებული ბავშვობა და პირველი შთაბეჭდილებები ერთ-ერთი მთავარი ფაქტორი აღმოჩნდა იმ ინტერესების ჩამოყალიბებაში, რომლებიც სამომავლოდ მისი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილი გახდა.
,,ხუთი წლის ვიყავი, როდესაც მამამ ხის თხილამური მაჩუქა და იმ წამსვე მომარგო, ტყავის თასმებით იკვრებოდა… ის შთაბეჭდილება, რაც მაშინ განვიცადე, დღემდე მახსოვს. შემდეგ, შედარებით თანამედროვე თხილამურიც მოვირგე, რომელსაც ადამიანური სამაგრი და ჩექმები ჰქონდა. მას შემდეგ არასდროს მქონია მომენტი, როდესაც ვიფიქრებდი, ,,ხომ არ მოგბეზრდა?” პირიქით, არასდროს მომბეზრდება, ვიცი… სიბერეშიც კი წარმომიდგენია ჩემი თავი თხილამურებით.”
მთა – ყოვლდღიურობის განუყოფელი ნაწილი
წლებთან ერთად თხილამურებით სრიალი აღარ არის მხოლოდ ჰობი და რიგითი გატაცება, ის უკვე მთელი ცხოვრებისა და ყოველდღიურობის ნაწილი ხდება. ერთხელ მაინც თუ გამოსცადე ის ადრენალინი, რაც ხელუხლებელ თოვლში დაშვებას მოაქვს, შეუძლებელი ხდება გაჩერდე და მუდმივად იმის მცდელობაში არ იყო, კვლავ დაუბრუნდე ამ თავისუფლებას.
უცხო თვალისთვის შესაძლოა ეს ყველაფერი ერთფეროვან პროცესად აღიქმებოდეს – თოვლიანი მთების პეიზაჟი თითქოს მუდმივად ერთნაირია. მიუხედავად ამისა, მახოსთვის ყოველი ახალი ადგილის აღმოჩენა ახალი განცდებითა და შთაბეჭდილებებითაა სავსე.
,,ყოველი მომდევნო დღე, თუნდაც ერთი და იგივე მთა ან მარშუტი იყოს გასავლელი, სულ სხვადასხვანაირია. ბუნების სიმწვანეში მუდმივად ვეძებ თეთრ ლაქებს, რომლის პოვნაც ზაფხულის პერიოდში სულ უფრო რთულდება. თუმცა თუ მართლა გიყვარს ის, რასაც აკეთებ, სრიალის გამო სად არ წახვალ ადამიანი. მთა ისეთი რამეა, წინასწარ რთულია რაიმე დაგეგმო, თუმცა მიზნები და სურვილები ნამდვილად მაქვს და სამომავლოდ აუცილებლად ვაპირებ ახალი ადგილების აღმოჩენას.”