საქართველოს ბანკი საქართველოს ოლიმპიური ნაკრების მთავარი სპონსორია და არა მარტო – ყოველთვის და ყველგან მხარს უჭერს ადამიანებს, რომლებიც არ ჩერდებიან და საკუთარი წარმატებით უკეთეს საქართველოს ქმნიან.
წარსული, Paris 24 და მომავალი
ეგვიპტეში ჯერ კიდევ ძვ. წ. მესამე ათასწლეულში არსებობდა ცივი იარაღით ბრძოლის ხელოვნება. ანტიკურ საბერძნეთსა და რომში კი ფარიკაობა სამხედრო წრთობის საშუალება იყო. წარსულში თანამედროვე სპორტის ყველაზე ცნობილი და ბრუტალური ანალოგი იყო გლადიატორების ბრძოლა – ძვ.წ. 264 წლიდან რომში რეგულარულად ეწყობოდა გლადიატორთა ბრძოლები ცივი იარაღით.
შუა საუკუნეებში რაინდებში გავრცელდა მოფარიკავეთა ტურნირები, გაჩნდა შესაბამისი სკოლები, რომლებიც დროთა დინებასთან ერთად სპორტული ფარიკაობის ცენტრებად იქცა. 1516 წელს იტალიაში ფარიკაობის შესახებ პირველი წიგნიც კი გამოიცა, თუმცა დღევანდელი ფორმით ფარიკაობის სამშობლოდ საფრანგეთი ითვლება – სადუელო და სპორტული სახეობის ფარიკაობები ხშირად იმართებოდა იტალიასა და საფრანგეთში. დრო და დრო იხვეწებოდა სპორტული ინვენტარი – დაშნისა და მუზარადის თანამედროვესთან მიახლოებული ფორმები მე-18 საუკუნის ბოლოს შეიქმნა და წლიდან წლამდე იხვეწებოდა.
მე-19 საუკუნეში გახშირდა სატურნირო ხასიათის ღონისძიებები და სპორტულ ინვენტართან ერთად იცვლებოდა და იხვეწებოდა წესებიც. ელექტროფიქსატორამდე განსაკუთრებით რთული იყო ჩხვლეტის, შესაბამისად, ქულების დაფიქსირება და გამარჯვებულის ობიექტურად გამოვლენა. 1936 წლის ბერლინის ოლიმპიადაზე პირველად დაიტესტა ახალი ტექნოლოგია და მას შემდეგ ოლიმპიადიდან ოლიმპიადამდე სულ უფრო ვუახლოვდებით გამარჯვებულის გამოვლენის სპორტულად ობიექტური გარემოებების შექმნას.
ასეთია ძალიან მოკლე ისტორიული მიმოხილვა ყველა იმ ეპოქის, სადაც განსაკუთრებით აქტუალური იყო ცივი იარაღით ორთაბრძოლა, რომელიც თანამედროვეობამდე მოვიდა და წმინდა სპორტული ხასიათი მიიღო და შეინარჩუნა.
რაც შეეხება საქართველოს, ფარიკაობას ჩვენში უძველესი დროიდან იცნობენ და იყენებდნენ უფრო მეტად სამხედრო საქმეში. ხევსურეთში დღემდეა შემორჩენილი ადგილობრივი ფარიკაობა თავისი უნიკალური სტილით, რომელიც საბრძოლო დგომით, ილეთების მრავალფეროვნებითა და ფარისა და ხმლის სინქრონული გამოყენების ტექნიკითაა გამორჩეული. მართალია, კლასიკური ფარიკაობა ხევსურულისგან განსხვავებულია, თუმცა საერთოა პრინციპი და სპორტული სულისკვეთება.
მე-19 საუკუნის 70-იან წლებში ქუთაისში ჩამოყალიბდა პირველი სასწავლო ჯგუფი, რომელიც ავსტრიელმა პედაგოგმა, რუდოლფ ვაისმა შექმნა. საუკუნის ბოლოს ფარიკაობა თბილისამდეც ჩამოვიდა, 1894 წელს კი პეტრე სალტიკოვმა დედაქალაქშიც დააარსა ფარიკაობის სკოლა.
1948 წელს სსრკ ჩემპიონატში პირველი ოქროს მედლებიც მოვიპოვეთ: დაშნა, გუნდური – გიგა ერისთავი; ხმალი, გუნდური – ალექსანდრე ბათმანოვი.
ქართული ფარიკაობისთვის განსაკუთრებით კარგი პერიოდი იყო გასული საუკუნის 60-იანი წლები, როცა მაშინდელ ქართველ მოფარიკავეთა თაობას ავარჯიშებდნენ ცნობილი მწვრთნელები: ტრიფონ მესხი, სიმონ საყვარელიძე, შოთა დარასელია და სხვები. შესაბამისად, ვიზეიმეთ კიდეც დიდი გამარჯვებები.
საუკუნის ბოლომდე წარმატების ინერცია ნარჩუნდებოდა, თუმცა დამოუკიდებლობის წლებიდან მცირე ჩავარდნა გვქონდა. ბოლო რამდენიმე წელია, გამოჩნდნენ ნიჭიერი სპორტსმენები, განსაკუთრებით გამოსარჩევია სანდრო ბაზაძე – გასული ორი ოლიმპიადის მონაწილე, ევროპისა და მსოფლიოს ჩემპიონი. წინ საფრანგეთის ქალაქ პარიზში გასამართი ზაფხულის ოლიმპიური თამაშებია, რაც საუკეთესო საასპარეზო სივრცეა, საკუთარი შესაძლებლობები გამოვცადოთ – ახალი თაობა დიდ იმედს იძლევა, რომ ქართული ფარიკაობა მსოფლიო რუკაზე კვლავ დაბრუნდება.