საქართველოს ბანკი საქართველოს ოლიმპიური ნაკრების მთავარი სპონსორია და არა მარტო – ყოველთვის და ყველგან მხარს უჭერს ადამიანებს, რომლებიც არ ჩერდებიან და საკუთარი წარმატებით უკეთეს საქართველოს ქმნიან.
ძალოსნობა, როგორც შეჯიბრი, უძველესი დროიდან არსებობს. მაგალითად, ეგვიპტეში ძვ.წ. 2040 წლით დათარიღებულ კედლის მხატვრობაზე გამოსახული სამი მამაკაცი ერთმანეთს სიმძიმეების აწევაში ეჯიბრება; ძველ საბერძნეთში ამ შეჯიბრებას უკვე ორგანიზებული ფორმა მიეცა და სპეციალური სპორტული ინვენტარი, საჯილდაო ქვები გაჩნდა – ქვები ჩაანაცვლეს ძელებმა, რომელიც სტრუქტურით თანამედროვე ძალოსნობის ძელს მოგვაგონებს; ბევრი საუკუნის მერე მძიმის აწევა ფიზიკურ ვარჯიშად გადაიქცა – შუასაუკუნეების მეომრებისთვის ეს ერთ-ერთი მთავარი ფიზიკური სავარჯიშო იყო.
გარდამტეხი ამ სახეობის ოფიციალურ სპორტად ჩამოყალიბებაში XVIII-XIX საუკუნეები ითვლება, როცა იტალიელმა ფელიჩე ნაპოლიმ გამოიგონა სპორტული ინვენტარი – ძელზე თანაბარი მანძილით დაშორებული ორი სფერო. სფეროს ქვიშით ავსებდნენ და ასე არეგულირებდნენ წონებს – შესაბამისად, გაჩნდა წონითი კატეგორიზაციაც და შეჯიბრების სპორტული ინტერესიც. ფელიჩეს გამოგონებიდან მალევე, 1890 წელს ძალოსანთა პირველი ასოციაციაც დაფუძნდა, 1896 წლის ათენის ოლიმპიურ თამაშებზე კი ძალოსნობის, როგორც სპორტის, დებიუტი შედგა. ოლიმპიადიდან ოლიმპიადამდე ძალოსნობა სულ უფრო იხვეწებოდა და 1976 წლიდან მიიღო საბოლო სახე – შეჯიბრება ძელის აკვრასა და ატაცში.
დღევანდელ საქართველოში ძალოსნობა განვითარების პიკშია და, ცხადია, ამ განვითარებას დიდი ისტორიული საფუძველიც აქვს – ჩვენში სიმძიმეების აწევას ტრადიცია უმაგრებს ზურგს. საქართველოს სხვადასხვა მხარეში ხშირად იმართებოდა ტურნირები, სპორტულ ინვენტარად იყენებდნენ სხვადასხვა წონისა და ფორმის ქვას, სწევდნენ ცალი ან ორივე ხელით, გადაჰქონდათ ერთი ადგილიდან მეორეზე. სვანეთში ორფუთიანი მრგვალი ქვის ცალი ხელით აწევა [„ბაჩა ლირიხვა აშხვ მეხარ“] ყოფილა პოპულარული. მართალია, დღეს სიმძიმეების აწევის ხალხური ტრადიციები გამქრალია, თუმცა ჩვენში საფუძვლიანად და მყარად არის დალექილი და ოფიციალურ სპორტად ქცეულ ძალოსნობაში ძალიან ხშირად ვლინდება.
საქართველოში ძალოსნობა ოფიციალურად ჯერ კიდევ მეფის რუსეთის დროს, 1910 წელს გაჩნდა. 1926 წელს კი დედაქალაქში პირველი ჩემპიონატი გაიმართა; მომდევნო წელს ჩემპიონატის მასშტაბები მთელს საქართველოზე გავრცელდა. კონსტანტინე ზაუტაშვილი, მამია ჟღენტი, სერგო წკეპლაძე, ნიკოლოზ გილნერი, გრიგოლ კოსტავა, პავლე გუმაშიანი, არკადი აბაშმაძე, ალექსანდრე ჯეჯელავა – ეს ის ისტორიული გვარებია, რომლებიც საქართველოში ძალოსნობის პირველი ნაბიჯების პერიოდში აუცილებლად სახსენებელია და მათი პირველადი სპორტული მოღვაწეობით უდიდესი წვლილი მიუძღვნით ძალოსნობის, როგორც სპორტის განვითარებაში.
დღეს საერთაშორისო ძალოსნობის რუკაზე საქართველო მთავარი ქვეყანაა. მაგალითად, თუკი ვიკიპედიაში ნებისმიერ ენაზე მოძებნით სიტყვა ძალოსნობას – პირველი, რასაც დაინახავთ, ლაშა ტალახაძის ფოტო იქნება. ლაშა ამ სპორტის მთავარი სახეა 2016 წლიდან დღემდე და შეგვიძლია იმის ვარაუდიც, რომ კიდევ მრავალი წელი სწორედ ის იქნება ძალოსნობის თილისმა – 2016 წელს რიოში გამართული ოლიმპიური თამაშების ოქროსმედალოსანი; 2020-ში ტოკიოს ოლიმპიადის ოქროსმედალოსანი; 7-გზის ევროპისა და 7-გზის მსოფლიო ჩემპიონი – წარმოუდგენელი სტატისტიკა და წარმოუდგენელი დომინაცია ერთი კონკრეტული სპორტსმენის ერთ კონკრეტულ სპორტში.
ლაშა ტალახაძის გარდა, კიდევ სამი ქართველი ოლიმპიური ჩემპიონი გვყავს ძალოსნობაში: რაფაელ ჩიმიშკიანი (1952 წ.), კახი კახიაშვილი (1992 წ.) და გიორგი ასანიძე (2004 წ.) – სიმბოლურია, რომ ეს უკანასკნელი დღეს ლაშას მთავარი მწვრთნელი და მრჩეველია. თავად ლაშა კი უამრავი ახალგაზრდა ქართველი ძალოსნისთვის (და არამარტო ძალოსნისთვის) შესანიშნავი სპორტული მაგალითის მიმცემია. ქართული ძალოსნობის უძველესი ტრადიცია საერთო ხაზზე ისეა განლაგებული, რომ წლიდან წლამდე იძლევა რაღაც ახალს, ახალ სპორტულ წარმატებას და ახალ მაგალითს.
მოახლოვდა 2024 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშები, რომელიც საფრანგეთის დედაქალაქ პარიზში გაიმართება 26 ივლისიდან 11 აგვისტოს ჩათვლით. ჯერჯერობით საქართველოს ძალოსნობის ნაკრებს სამი ლიცენზიანტი ჰყავს: ლაშა ტალახაძე (საერთო რეიტინგში #1), შოთა მიშველაძე (საერთო რეიტინგში #7) და ირაკლი ჩხეიძე (საერთო რეიტინგში #9). ასევე ველოდებით საქართველოს ნაკრების კიდევ ერთ წევრს, ანასტასია გოტფრიდს, რომლის ლიცენზიის ბედიც ოლიმპიადამდე 2 კვირით ადრე გაირკვევა. და რაც მთავარია, ველოდებით Paris 24-ს – გვჯერა, რომ წლევანდელი ოლიმპიური თამაშები ჩვენი წარსული ისტორიის ლოგიკური გაგრძელება იქნება და თითოეული სპორტსმენი თავის მაქსიმუმს გაიღებს ქვეყნისთვის.